CLM working meeting 2017 Amsterdam

Bekijk zijn uiteenzetting hier

• Wat zijn de grote uitdagingen voor de politie vandaag ( de uitholling van traditionele waarden, de uitholling van maatschappelijke structuren en de daaraan verbonden autoriteit, de groeiende diversiteit van etnische groepen met hun eigen waardensysteem, extremisme, …)
• Is de historische kennis relevant/vergelijkbaar met de uitdagingen van politie/ ambtenaren van vandaag?
• Hoe kan de historische kennis worden vertaald naar de rol van ambtenaren (politie, gerecht, autoriteiten) vandaag als slachtoffer, dader of omstaander ?
• Wat is de plaats van de historische kennis over slachtoffers, omstanders, daders in het bewustzijn van ambtenaren en in hun dagelijks werk?

• Wat is de boodschap vandaag bij gruweldaden , radicalisering en/of polarisering?
• Hoe kunnen we die boodschap gebruiken in ons streven naar een meer inclusieve maatschappij zodat de rechten van minderheden gegarandeerd zijn en polarisatie/radicalisering worden uitgesloten?
• Wat is de rol van ambtenaren hierin?
• Kunnen politiemensen en ambtenaren hierin een positieve katalysator zijn of is dit eerder weggelegd voor maatschappelijk werkers en democratisch verkozen politieke leiders?
• Social media’ en internet zijn belangrijke informatiebronnen geworden en hebben zich ontwikkeld tot krachtige mobilisatie-instrumenten. Behalve in autoritaire regimes wordt het bestuur van de IT-sector nog steeds grotendeels overgelaten aan autoregulering en/of particulier initiatief. Moet cyberspace als een “openbaar goed” worden beschouwd en aan bepaalde fundamentele beginselen en regels worden onderworpen?

• Hoe verspreid je de boodschap van CLM onder verschillende groepen ontvangers? Is een top-downbenadering de beste methode of kan het initiatief worden aangewakkerd door groepsleden? Hoe kan je ze motiveren?
• Hoe voorkom je barrières zoals het beleidsniveau van een organisatie aan boord krijgen, de juiste partners vinden, op welke concepten doelen definieren?
• Is het gebruik van concrete gevallen een barrière of niet, hoe kunnen we de juiste trainers vinden voor elke doelgroep en hoe vinden we de financiering?
• Hoe zet je een netwerk op en bouw je een community uit?

Bram Spruyt is assistent-hoogleraar Sociologie aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij doceert Sociologie, Culturele sociologie, Onderzoekscultuur. Zijn belangrijkste onderzoeksinteresses omvatten publieksopinieonderzoek, jeugdonderzoek, sociologie van het onderwijs en culturele sociologie.

Lees zijn uiteenzetting hier.
Bekijk zijn uiteenzetting hier

Memorialen spelen een belangrijke rol in het onderwijzen en ontroeren zodat we ons nooit meer onthecht en medeplichtig zullen voelen aan tragische gebeurtenissen die de mensheid hebben geraakt. Maar meestal wanneer we zulke plaatsen bezoeken, blijven we geschokt achter en zijn we niet in staat om verder te gaan dan die ervaring. Vrijwel elke bezoeker van een genocidemonument of holocaustmuseum kan getuigen van overweldigende gevoelens van sympathie, verdriet en verontwaardiging, maar de meeste bezoekers kunnen ook aantonen dat ze daardoor inhoudelijk niets anders hebben gedaan.
Hoe kunnen we de ervaring van die memorialen herontwerpen om ambtenaren te activeren voor een betere mensheid?
In ons werk met organisaties over de hele wereld, waaronder het Kigali Genocide Memorial in Rwanda, geloven we dat we het concept van een nieuwe instelling hebben gezien.
Wij geloven dat de volgende generatie genocide musea en gedenkplaatsen niet als conventionele herdenkingsmonumenten zullen zijn. Zij zullen een nieuw soort instelling zijn – een instelling die proactief de mondiale uitdagingen van onverdraagzaamheid en geweld aanpakt, nieuwe technologieën aanwendt om die mondiale impact mogelijk te maken, de volgende generatie in contact brengt met de verhalen van wreedheden uit het verleden zonder de hulp van generaties van getuigen en een vastberadener, nederiger visie op hoe buitenstaanders moeten ingrijpen om geweld een halt toe te roepen.
Hoe ziet deze nieuwe instelling eruit en hoe kunnen hun ervaringen bezoekers activeren voor een betere menselijkheid? En, hoe kun je beginnen met het begrijpen van de veranderingen die nodig zijn in je eigen instelling en de programma’s en diensten om de bezoeker verder te betrekken en te verschuiven naar een sterkere agent voor verandering?
Deze presentatie zal inzichten delen over de karakteristieken die deze nieuwe instellingen nodig hebben en een model, ontwikkeld met het Kigali Genocide Memorial, de Inzovu Curve, die kan helpen om de ervaring van een instelling te verschuiven van bewustzijn naar actie.

De Inzovu Curve brengt een prototypische reis in kaart van een persoon die door de transformatieve ervaring van een museum gaat en een staat van motivatie en actie bereikt.

Meer informatie.

Bekijk zijn uiteenzetting hier.

• Zijn we op de hoogte van methoden en alternatieven voor het trainen van empathie en mededogen?
• Er wordt van politiemensen en ambtenaren verwacht dat zij onder alle omstandigheden kalm en rationeel blijven. Hoe kan de kloof worden overbrugd tussen de verworven rationele houding van rationaliteit en de ervaringen van empathie die tot mededogen leiden bij de uitvoering van trainingsprogramma’s in Holocaust/genocide musea en gedenktekens?
• Hoe kan onderwijs op herdenkingsplaatsen vorm geven aan de verantwoordelijkheid van ambtenaren?

• Wat is de huidige stand van het onderzoek naar evaluatienormen voor opleidingsprogramma’s voor ambtenaren?
• Om welke reden moeten dit soort programma’s worden ontwikkeld en uitgevoerd?
• Welk niveau van de ambtenarenorganisatie moet worden opgeleid of geschoold, hoe en waarom moet de ontwikkelingsfase worden geëvalueerd?
• Hoe implementeer je een risicoanalyse en impactmechanismen? Hoe formuleer je de doelstellingen en taken?
• Hoe definieert u doelgroepen en de uitsluitings-/insluitingscriteria?
• Is een uitgebreid en up-to-date handboek een must? Hoe creëer je een mogelijkheid voor feedback? Wat doe je met de ontvangen feedback?
• Hoe bouwen we dit op in de programmastructuur en hoe gaan we om met incidenten?
• Hoe creëren we transparantie over processen, financiën, personeel en structuren? Hoe kan transparantie bijdragen aan het winnen van vertrouwen in toekomstige doelgroepen, deelnemers?