Memorialen spelen een belangrijke rol in het ons leren ontroeren zodat we ons nooit meer onthecht en medeplichtig voelen bij dramatische gebeurtenissen die de mensheid hebben geraakt. Maar meestal, wanneer we dergelijke plaatsen bezoeken, blijven we geschokt achter maar zijn we niet in staat om verder te gaan dan die ervaring. Vrijwel elke bezoeker van een genocideherdenkingsmonument of holocaustmuseum kan getuigen van overweldigende gevoelens van sympathie, verdriet en verontwaardiging, maar de meeste bezoekers tonen ook aan dat ze desondanks niets anders deden. Hoe kunnen we de ervaring van die memorialen herontwerpen om bezoekers te activeren voor een betere mensheid?
In ons werk met organisaties over de hele wereld, waaronder het Kigali Genocide Memorial in Rwanda, geloven we dat we het concept van een nieuwe instelling hebben ontdekt. Wij geloven dat de volgende generatie genocide musea en gedenkplaatsen niet als conventionele gedenkplaatsen zullen zijn. Zij zullen een nieuw soort instelling worden – een instelling die proactief de mondiale uitdagingen van onverdraagzaamheid en geweld aanpakt, nieuwe technologieën aanwendt om mondiale impact mogelijk te maken, de volgende generatie verbindt met de verhalen van wreedheden uit het verleden zonder de hulp van die generaties die het hebben meegemaakt en een vastberadener, nederigere visie op hoe buitenstaanders moeten ingrijpen om geweld een halt toe te roepen.
Hoe ziet deze nieuwe instelling eruit en hoe kunnen hun ervaringen bezoekers activeren voor een betere menselijkheid? En, hoe kun je de veranderingen begrijpen die nodig zijn in je eigen instelling om de bezoeker verder te betrekken en te evolueren naar een sterkere agent voor verandering?
